Sunday, July 10, 2016

அக்கேடியா-2

மறுநாள் காலை சீக்கிரம் எழுந்து , பார்க் லூப் ரோடு என்னும் சாலையில் பயணத்தை தொடங்கினோம். அந்த சாலை அக்கேடியா பூங்காவை சுற்றி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இருபத்தி ஏழு மைல் சுற்றளவு கொண்டது. நிற்காமல் சென்றால் ஒன்றரை நேரம் பிடிக்கும். நாங்கள் ஒவ்வொரு நோக்கு மையத்திலும் வண்டியை நிறுத்தி காட்சிகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு , புகைப்படம் எடுத்து, கொண்டு வந்திருந்த நொறுக்கு தீனிகளை கொறித்து  மெதுவாக சென்றோம்.
பிரெஞ்சுமன் விரிகுடா


பொதுவாகவே பாறை நிறைந்த கடற்கரைகள் இருந்தன. ஒரு சிறிய மணல் கடற்கரை. 


ஓட்டெர் செங்குத்துப்பாறை 




கடற்கரையை ஒட்டி நடை பாதை அமைத்திருக்கிறார்கள். கபில் அவர்களின் தள்ளு வண்டியை செலுத்த ஏதுவாக இல்லாததால் நாங்கள் செல்லவில்லை. மதிய உணவிற்கு ஜோர்டன் குட்டை என்ற இடத்தின் அருகில் நிறுத்தினோம். காரை நிறுத்திவதுற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. ஒரே கூட்ட நெரிசல்.அந்த குட்டையை பார்த்தவாறே வாங்கிய hummus wrap சாப்பிட்டோம். 

ஜோர்டன் குட்டை , குடிநீர் விநியோகம் செய்ய உபயோகப்படுத்துவதால் , குளிக்க அனுமதி இல்லை. குளிக்க அனுமதி இருந்திருந்தாலும் , குளித்திருக்கப்போவதில்லை. அந்த இடத்தில்  தான், பூங்காவின் ஒரே உணவகம் இருக்கிறது . ஆதலால் ஒரே கூட்டம். நீரை பார்த்துக்கொண்டு  தேநீரும் , வர்க்கியும் சாப்பிடும் ஒரு சம்பிரதாயம் இருக்கிறது.  அங்கு ஒரு சிறிய நடை சென்றோம். 
அங்கிருந்து கிளம்பி இன்னொரு நோக்கு மையத்தில் காரை நிறுத்தி , ஈகிள் ஏரியை பார்த்தோம்.


பின் , கேடில்லாக் மலை மீது ஏறினோம். கார் செல்ல பாதை இருக்கிறது. கேடில்லாக் மலை , அக்கேடியாவின் உயரமான  இடம். மலை பாதையில், மறுபடியும் கூட்ட நெரிசல். வெயில் நன்கு ஏறியிருந்தது. 
மறுநாள் காலை சூரிய உதயம் பார்க்க இங்கு தான் வருவதாக உத்தேசம். அதற்கு , காலை மூன்றரை மணிக்கெல்லாம் கிளம்ப வேண்டியிருக்கும். அதற்கும் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும் போல.  மறுநாள் காலை சூரிய உதயம் பார்க்க , இங்கு வர வேண்டுமா என்று மனைவி ஆரம்பிக்க , ஒரு வாக்குவாதம் நடந்தது. ஒரு வழியாக, காரை நிறுத்தி , கேடில்லாக் மலையிலிருந்து அட்லாண்டிக் பெருங்கடலையும், திட்டு திட்டாக இருக்கும் முள்ளமன்றி தீவுகளையும் பார்த்தோம். ஆளை கீழே தள்ளும் காற்று. அந்த காற்றில், கபில் அவர்கள் நன்கு தூங்கிவிட்டார். 


விடுதிக்கு சென்று இயற்கையின் அழைப்புக்களை முடித்துவிட்டு, சற்று நேரம் இளைப்பாறினோம். மாலை எங்கு செல்வது என்று மறுபடியும் குழப்பம். சூரிய அஸ்தமனம் பார்க்க மறுபடியும் அக்கேடிய போகலாம் என்று தோன்றியது. ஒரு மாறுதலுக்காக, பார் ஹார்பர் நகரத்துக்கு செல்ல முடிவெடுத்தோம். பார் ஹார்பரின் நகர மையம். சென்ற வருடம் சென்ற லேக் பிளாசிட் என்ற ஊர் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. ஒரு வேலை எல்லா நகரகஙளுமே மாலையில் இப்படி தான் இருக்குமோ என்னமோ. உயிர்ப்புடன் இருந்தது. ஒரு வித குதூகல மனநிலை. எங்கு பார்த்தாலும் உணவகங்கள் மற்றும் பப்புகள்.  லோப்ஸ்டர் கறி அதிகமாக கிடைக்கிறது. ஒரு உயர் ரக இத்தாலிய உணவகம் ஒன்றுக்கு சென்றோம். வழக்கம் போல கபில் அவர்களை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. பார்ஸல் கட்டிக்கொண்டு விடுதிக்கே போய் விடலாமா என்று தோன்றியது. எடுத்தது கண்டார் இற்றது கண்டார் என்று வேகமாய் சாப்பிட்டு முடித்தோம். உணவை பார்த்தாலே, கபில் குதூகலம் ஆகிவிடுவார். 

அந்தி நேரத்தை, பார் ஹார்பரின் துறைமுகத்தில் கழித்தோம். நிறைய படுகுகளும் , பாய்மரக்கப்பல்களும் நங்கூரம் பாய்ச்சி மிதந்து கொண்டிருந்தன. கீழ்வானம் ஒருவித இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது. raspberry ice cream  வாங்கிக்கொண்டு விடுதி நோக்கி திரும்பினோம். 



மறுநாள் காலை மூன்றரை மணிக்கு கேடில்லாக் மலைக்கு செல்வது முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால், அலாரம் வைக்காமல்  தூங்கிவிட்டுருந்தேன். மறுநாள் , நாலரை மணி அளவுக்கு முழிப்பு வந்தது. கல்பனா நன்கு தூங்கிவிட்டுருந்தார். எழுப்பி கிளம்பலாமா  என்று கேட்றதுக்கு கிளம்பலாம் என்று  சொல்லிவிட்டு  மறுபடியும்  தூங்கிவிட்டார். சரி என்று, நான் மட்டும் அடித்து பிடித்து சூரிய உதயம் பார்க்க , மறுபடியும் பார்க் லூப் சாலை சென்றேன். மிக களைப்பாக இருந்தது. சூரியன் பிரெஞ்சுமன் விரிகுடாவுக்கு மேலே எழத்தொடங்கியிருந்தது. ஆனால் களைப்பு காரணமாக , கிளர்ச்சி எதுவும் ஏற்படவில்லை. கடமைக்கு பார்த்துவிட்டு விடுதிக்கு திரும்பினேன். 


விடுதியை காலி செய்துவிட்டு காலை சீக்கிரமே கிளம்பினோம். வழியில் , யோர்க் என்ற ஊரின் கலங்கரை விளக்கத்தை பார்த்துவிட்டு செல்லலாம் என்று. ஆனால் , சிறிய தூரம் சென்ற உடனே,  காரில் ஏதோ பிரச்சனை இருப்பது போல பிரமை வந்து, காரை நிறுத்தி , அதன் கையேட்டினை ஒரு அரை மணி நேரம் படித்திக்கொண்டிருந்தேன். என்னவென்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. என் பிரமை தான்.  வண்டியைகிளப்பிய உடனே, கபில் முக்கத்  தொடங்கியிருந்தார். அடுத்த நிறுத்தம் வருவதற்குள்,  ஒரு வழி ஆகியிருந்தது. அவரை சுத்தம் செய்ய இன்னொரு அரை மணி நேரம். யோர்க் செல்வதை கைவிட்டோம். மூன்று  பத்து ரூபாய் என்று வாங்கிய கருப்பு கண்ணாடியை நானும் மனைவியும் அணிந்து கொண்டோம். நெடும் பயணத்துக்கு தயார் ஆனோம். 

Saturday, July 9, 2016


அக்கேடியா -1

நண்பர் ஒருவரிடம் என்னுடைய அக்கேடியா  பயணத்தை பற்றி சொல்லும்போது , நீங்கள் ஏன் 10 மணி நேரம் காரில் செல்ல வேண்டும், விமானத்தில் செல்லலாமே என்று சொன்னார். அதற்கு பொருளியல் காரணங்கள் இருந்தாலும் , எனக்கு வேறொன்று தோன்றியது. அதையே அவரிடமும் சொன்னேன். அமெரிக்க நெடுஞ்சாலையில் , படகுகளையும் , மிதிவண்டிகளையும் கட்டிக்கொண்டு செல்லும் கார்களை பார்த்தவாறு செல்வதே ஒரு வித பயண மனநிலையை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும். அதோடு, நெடுஞ்சாலை தோறும் இருக்கும் ட்ராவல் பிளாசாக்களில் நிறுத்தி, மக்களை பார்த்து , ஸ்டார்பக்ஸ்  இல் காப்பி வாங்கி குடித்து, அந்த அனுபவம் அலாதியானது.
முதல் நாளே வாடகை காரை எடுத்துக் கொண்டு வந்து விட்டேன். ஃ போர்ட் எஸ்ப்ளோரர் என்னும் உயர் ரக கார் கிடைத்தது.   ஜூலை 1 மதியம் ஒரு மணி அளவில், தட்டு முட்டு சாமான்களோடு பயணம் தொடங்கியது. போர்ட்லாண்ட் என்னும் ஊரில் இரவு தங்குவதாக உத்தேசம். கபில் இருப்பதனால், இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு ஒரு முறை , நிறுத்தி செல்ல வேண்டியிருந்தது. நியூ யார்க்  மாநில தலைநகரம் அல்பனியை கடந்த பிறகு, மழை கொட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. சூறாவளி வர வாய்ப்பிருக்கிறது என்று அறிவிப்பு பலகைகள் வேறு இருந்தன. அந்த வாரம் தூக்கமும் சரியாக இல்லாததால், முழு விழிப்போடு காரை செலுத்த முடியவில்லை. மாசாச்சூசெட்ஸ் மாநிலம் வந்த பிறகு, ஒரு ட்ராவல் பிளாசாவில் ,கொண்டு வந்திருந்த புளி  சாதத்தையும், வறுவலையும்   கப கப என்று உள்ளே தள்ளினோம்.
காரில் கேட்கும் பாடல்கள் நினைவுகளை தூண்டியபடியே இருந்தன . ஒவ்வொரு பாடல் ஆரம்பிக்கும் போதும், முன்பு அந்த பாடலை எந்த பயணத்தின் போது எந்த இடத்தில் கேட்டோம் என்று மனைவியை நச்சரித்துக்கொண்டு திட்டு வாங்கி கொண்டிருந்தேன். முடிவிலியை நோக்கிய பயணம் போல , பயணம் நீண்டு கொணடே இருந்தது. ஒரு வழியாக இரவு  12 மணி அளவில் போர்ட்லாண்ட் போய் சேர்ந்தோம். விமான நிலையம் பக்கத்தில் ஒரு விடுதி. ஏலத்தில் வாடகைகக்கு எடுத்தது . போர்ட்லாண்ட் maine மாநிலத்தின் தலை நகரம். கடற்கரை நகரம். அமெரிக்காவின் வட கிழக்கு பகுதி.ஆதலால் , விடிகாலை ஐந்து மணி அளவுக்கெல்லாம் நல்ல வெளிச்சம் வந்து விடுகிறது. தூக்கமும் களைந்து விடுகிறது. குளித்து புறப்பட்டு, காலை சிற்றுண்டிக்காக cafe  ஒன்றுக்கு சென்றோம் .முட்டை பொரியல் வைத்த சோள  சப்பாத்தியை சாப்பிட்டேன்.
அங்கிருந்து போர்ட்லாண்ட் கலங்கரை விளக்கத்துக்கு சென்றோம். Maine மாநிலம் பாறைகள் நிறைந்த கடற்கரைகளால் ஆனது போலும். பாறை மேல் இருந்த கலங்கரை விளக்கத்தை பல்வேறு கோணங்களில் புகைப்படம் எடுத்துக்குக்கொண்டிருந்தார் மனைவி. இந்த பயணத்துக்கு முன்பே கடுமையான ஆயத்தம் மேற்கொண்டிருந்தார். shutter speed , depth of aperture என்று பின்னி பெடலெடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.ஒரு நாள் அவர்கள் தூங்கி கொண்டிருந்த பொழுது எழுப்பி, சூரிய அஸ்தமனத்திற்கு என்ன செட்டிங் வைக்க வேண்டும் என்று கேட்டதற்கு , பட பட வென்று ஒப்பிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

 அங்கு ஒரு சிறிய அருங்காட்சியகம் இருந்தது. நான் மட்டும் போய் பார்த்தேன். போர்ட்லாண்ட் கலங்கரை விளக்கத்தின் காரண காரியங்கள் விளக்க பட்டிருந்தன .



கடற்கரையை ஒட்டி மேடு பள்ளமாக இருந்த ஒரு பாதையில் ஒரு சிறிய நடை சென்றோம். சற்று நேரம் கடலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

மூன்று இளைஞர்கள் என்னிடம் வந்து அவர்களை புகைப்படம் எடுக்க சொன்னார்கள். தலை கவசம் வைத்திருந்தார்கள். மோட்டார் சைக்கிள் பயணம் வந்திருக்கிறார்கள். நாங்கள் கிளம்ப ஆயுத்தமாக , அதில் ஒருவன் drone ஒன்றை வானத்தில் ஏவி இயக்கினான் . அதை அண்ணாந்து பார்த்தவாறே , அடுத்த கட்ட பயணத்திற்கு கிளம்பினோம்.
போர்ட்லாண்டில் இருந்து அக்கேடியா கிளம்பினோம். எங்கு மதிய உணவு சாப்பிடுவது என்ற கவலை வேறு. வழியில் தென்பட்ட ஒரு pizza hut இல் பீசா வாங்கிக்கொண்டோம். சுதந்திர தினத்தை ஒட்டி நெடு விடுமுறை ஆதலால், மக்கள் அக்கேடியாவை படை எடுத்து வந்து கொண்டிருந்தனர். கடுமையான வாகன நடமாட்டம். ஒரு காட்சி கண்ணில் பட்டது. இரு இளம் பெண்கள் , சிவப்பு நிற கூறையில்லா காரில் எதிர்காற்றை ரசித்துக்கொண்டு  ஏதோ பேசிக்கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தனர். அதே போல் ஒரு காட்சியை ஒரு மாதம்  முன்பு சென்ற விடுமுறையில் ஜிம் தோர்ப் என்ற ஊரில் பார்த்திருந்தேன். இரு இளம் பெண்கள், கூரையில்லா  கார். மூன்று மணி நேர பயணம் கிட்டத்தட்ட ஐந்து மணி நேரங்கள் ஆனது. மாலை நான்கு மணி அளவில் அக்கேடியா தகவல் மையம் சென்றோம். அங்கு இருந்த ஒரு மேற்பார்வையாளரிடம் , இருக்கும் ஒன்றரை நாளில் என்ன பார்க்கலாம் என்று கேட்டு தெரிந்து கொண்டோம். அவரிடம் சூரிய அஸ்தமனம் பார்க்க ஏதாவது நல்ல இடம் கேட்க, மேற்கு திசை நோக்கி இருக்கும் இடங்களில் நன்றாக தெரியும் என்று அறிவுபூர்வமாக பதில் சொன்னார். அக்கேடியா பற்றி  பதினைந்து நிமிட குறும் படம் ஒன்று காண்பிக்க ப்பட்டது.
அக்கேடியா தேசிய பூங்கா , மௌன்ட் டெஸெர்ட் தீவில் பெரும்பகுதியை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு இருக்கிறது.அக்கேடியா அட்லாண்டிக் பெருங்கடலை  ஒட்டி  இருக்கும் காடு, ஏரிகள் , குட்டைகள்  மற்றும் குருமலைகளை உள்ளடிக்கயது. இந்த பகுதி வாபான்கி என்ற பழங்குடிகள் வாழ்ந்த பகுதியாக இருந்திருக்கிறது.


விடுதிக்கு சென்று சற்று ஓய்வு எடுத்துவிட்டு , சூரிய அஸ்தமனம் பார்க்க போகலாம் என்று முடிவாயிற்று. ஓய்வு எடுத்துவிட்டு ,அரை மணிநேர தொலைவில் இருந்த பாஸ் ஹார்பர் என்ற ஊருக்கு புறப்பட்டோம். எந்த சுற்றுலா தலமாக இருந்தாலும் இந்தியர்களும் சீனர்களும் மிகுதியாக இருப்பதாக ஒரு பிரமை. பாஸ் ஹார்பரிலும் இந்தியர்கள் மற்றும் சீனர்களின் பெரும் கூட்டம். உயர் ரக புகைப்படக்  கருவிகள், முக்காலிகள் மற்றும் selfie   குச்சிகள். துரதிருஷ்டவசமாக அல்லது அதிர்ஷ்டவசமாக , சூரிய அஸ்தமனம் அங்கு சரியாகத் தெரியவில்லை. காரை எடுத்துக்கொண்டு பூங்கா மேற்பார்வையாளர் சொல்படி மேற்கு நோக்கி விரைந்தோம். சூரியன் அஸ்தமிக்க தொடங்கியிருந்தது. காரை எங்கு நிறுத்துவது என்று தெரியவில்லை. கடைசியாக , ஒரு சதுப்பு நிலத்தின் அருகில் மர இலைகளினூடாக சூரிய அஸ்தமனத்தை பார்த்தோம். திருப்தி இல்லை. கொண்டு வந்திருந்த ரொட்டிகளையாவது சாப்பிடலாம் என்று சாப்பிட்டோம். சூரிய அஸ்தமனம் பார்ப்பதெல்லாம் அதுவாக நடக்க வேண்டும் என்றே தோன்றியது. தேடிப்  போய் பார்த்தால் ஏமாற்றமே மிஞ்சும். எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் நடக்க வேண்டும். 
தொடரும் 

Stat Count!